REZIME SPOROVA KOJE SMO VODILI PROTIV ŽRS A.D. DOBOJ

REZIME SPOROVA KOJE SMO VODILI PROTIV ŽRS A.D. DOBOJ

Krajem 2012. godine, tj. samo nekoliko dana prije isteka iste, nakon kratkih pregovora koje smo vodili sa šest sindikata organizovanih kod poslodavca Željeznica RS a.d. Doboj , prihvatili smo se tada nezahvalnog i riskantnog posla, da zastupamo članove predmetnih 6 sindikata, radnike ŽRS a.d. Doboj, koji su se opredijelili da krenu u pravnu borbu radi ostvarenja prava na razliku troškova toplog obroka, koji topli obrok im je umanjen za oko 35%, zbog novih poreskih propisa, kao i ostvarenja prava na regres za korištenje godišnjeg odmora, koji se istima nije isplaćivao.

 

U tom trenutku, na samo pet dana do isteka 2012. godine, pred nama se nalazio težak zadatak, koji je glasio da se formiraju advokatski spisi i podnesu tužbe za ukupno cca 2.200 radnika ŽRS a.d. Doboj, koji su posredstvom svojih sindikalnih organizacija izrazili namjeru da ih zastupamo u predmetnim sudskim postupcima, a koje tužbe su se imale podnijeti najkasnije do 31.12.2012. g., cijeneći rokove koje je predviđao Zakon o radu (Sl.gl.RS 55/07), jer bi protekom datog roka došlo do gubitka određenog obima prava radnika.

 

Te 2012. godine, aktuelna sudska praksa nije bila na strani radnika, naših klijenata, te smo bili svjesni činjenice da je stav dobojskih sudova, koji su bili opšte mjesno nadležni za vođenje predmetnih parničnih postupaka, kako Osnovnog suda u Doboju, tako i suda nadležnog u žalbenom postupku, Okružnog suda Doboj, bio odričan na način da su identične zahtjeve već pravosnažno odbili, tako da je svim licima koja su upoznata sa ovdašnjim pravnim sistemom, bilo jasno da će i naši zahtjevi biti pravosnažno odbijeni, iz razloga što se sudovi, u svojoj praksi, drže zauzetih pravnih stavova koji se izuzetno rijetko i teško mijenjaju.

 

Problem u datoj stvari je bio taj što su sudovi, sa sjedištem u Doboju, smatrali da se ostala primanja iz radnog odnosa, normirana Opštim kolektivnim ugovorom (Sl.Gl.RS 40/10) isplaćuju samo ukoliko poslodavac ima sredstava za isplatom istih, odnosno, da se ne radi imperativnim već fakultativnim obavezama. Naš stav bio je oprečan, cijenili smo da se radi o eklatantno pogrešnom tumačenju prednjeg pravnog akta, te da se radi o imperativnim obavezama, bez prava diskrecije u pogledu isplate istih na strani poslodavca.

 

Od početka datih postupaka, naš cilj je bio pronaći način kako, sa ovim pravnim pitanjima, izaći pred Vrhovni sud Republike Srpske, kako bi isti zauzeo pravno stanovište, jer smo čvrsto vjerovali u ispravnost naših gledišta na predmetnu pravnu situaciju i pogrešne stavove sudova u sjedištu tužene. Cijeneći Zakon o parničnom postupku Republike Srpske, nismo imali redovne uslove za podnošenje revizije Vrhovnom sudu Republike Srpske, zbog posebnog metoda računanja vrijednosti spora u ovakvim kolektivnim predmetima, tako da nam je, jedino što je preostalo, bilo pronaći put do Vrhovnog suda RS na način da ostvarimo uslove za razmatranje revizije po izuzetku, a to su rijetki slučajevi u kojima bi odluka Vrhovnog suda RS bila od značaja za usaglašavanje sudske prakse u Republici, kada postoje oprečni stavovi različitih sudova, po istom pravnom pitanju, a radi se o pitanju bitnom za sudsku praksu u Republici.

 

Usredsređeni ka prednjem cilju i svjesni činjenice da banjalučki sudovi imaju drugačiji pravni stav, saobrazan našem stavu, planiramo da putem određenog pravnog manevra, obezbijedimo neposredne dokaze o različitoj sudskoj praksi po istom pravnom pitanju i u pogledu istih lica, te na taj način steknemo uslove da Vrhovni sud RS meritorno odluči o našim zahtjevima. Plan je bio da se determiniše određena grupa radnika, sa mjestom rada u Banjoj Luci, za koje bi, po pravilima izaberive nadležnosti, bio nadležan kako sud sjedišta poslodavca (Osnovni sud Doboj), tako i sud mjesta rada (Osnovni sud Banja Luka), te da se, saglasno već zauzetim stavovima sudova, ishode različite presude po istom pravnom pitanju, za iste tužioce, samo za različite godine potraživanja. Prednje i činimo, te za istu grupu radnika podnosimo dvije tužbe koje se razlikuju samo u godini za koju se zahtjevaju potraživanja razlike toplog obroka i regresa, te jednu tužbu predajemo Osnovnom sudu Banja Luka, a drugu tužbu Osnovnom sudu Doboj. Po provedenim postupcima, rezultat je bio očekivan, banjalučki sudovi su usvojili tužbene zahtjeve, dok su dobojski sudovi ostali pri svom stavu i odbili tužbene zahtjeve naših klijenata. Na osnovu predmetne različite sudske prakse, u pogledu istih lica, po istom pravnom pitanju i istom pravnom osnovu, podnosimo reviziju Vrhovnom sudu Republike Srpske i zahtjevamo da po istoj odluči, po izuzetku, a radi usaglašavanja različite sudske prakse, po kojem pravnom pitanju Vrhovni sud Republike Srpske do tada nije odlučivao niti zauzeo pravni stav.

 

Napomenuo bih da je svo vrijeme, sistematično pripremana argumentacija za usvajanje naših zahtjeva, u kom dijelu bih istakao pribavljeno Tumačenje Komisije za praćenje primjene Opšteg kolektivnog ugovora Republike Srpske, koje Tumačenje spornih pravnih pitanja je bilo u skladu sa našim pravnim stavovima, a isto je dostavljeno Vrhovnom sudu Republike Srpske, sve u prilog naše teze.

 

Godine 2015. Vrhovni sud Republike Srpske, u predmetu Željko Maksimović i dr protiv ŽRS a.d. Doboj,  uzima reviziju u meritorno odlučivanje, te istu usvaja i preinačava odluke suda u Doboju, na način da u potpunosti prihvata istaknute pravne stavove našeg advokatskog tima, da su potraživanja troškova toplog obroka i regresa imperativne i bezuslovne obaveze, te ista potraživanja dosuđuje radnicima u potpunosti.

 

Predmetna odluka Vrhovnog suda Republike Srpske je predstavljala prekretnicu u sudskoj praksi iz oblasti Radnog prava Republike Srpske i ista je od nemjerljivog značaja za poslodavce i radnike u RS,  jer je istom zauzet pravni stav u pogledu obaveza isplate ostalih primanja iz radnog odnosa, priznatih Opštim kolektivnim ugovorom iz 2010. g., konkretno, troškova toplog obroka i regresa.

 

Na osnovu navedene sudske odluke, našim klijentima, kojih je bilo cca 2.200, dosuđena su i isplaćena potraživanja u više od 300 sudskih predmeta, u kojima smo zastupali klijente u periodu od 9 godina, a za naknade stečene u periodu 2011. g. do 2016. g., zajedno sa zakonskim zateznim kamatama na iste.

 

Sredstva za isplatu predmetnih potraživanja obezbjeđena su iz kredita Svjetske banke, koji je Republika  Srpske podigla u visini od preko 100 miliona konvertibilnih maraka.  U predmetnom projektu je učestvovao kompletan tim advokatskih kancelarija Cvijanović, od advokata, do većeg broja stručnih saradnika za pravne poslove, advokatskih pripravnika i administrativnog osoblja. Dati projekat je realizovan u periodu od 9 godina, a i dan danas se sumiraju stanja istog i vrše završni obračuni po predmetima u saglasnosti i međuosobnoj korespondenciji sa Željeznicama Republike Srpske a.d. Doboj i timom za kontrolu realizacije utroška kreditnih sredstava.

Nema komentara

Napiši komentar

Komentar
Name
Email
Website